Հայկական բանակի օրվա առթիվ ասելիք շատ կա, բայց ուզում եմ մեջբերել դեռևս 2010 թ. նոյեմբերի 26-ին «Հայաստանի զրուցակից» երկլեզու թերթում հրապարակված «Հայկական հարցն այսօր. I. Ռազմավարական մակարդակ» իմ հոդվածից ընդամենը մեկ պարբերություն...
«Մենք փայլուն հաղթանակ ենք տարել, թե հետո ինչ եղավ նախկին իշխանությունների խնդիրն է»,- հունվարի 28-ի՝ ինձ համար շա՜տ ցավոտ օրվա, մի հատվածում «փայլատակեց» Սասունը, նույն ինքը՝ Միքայելյան...
Այս օրը շնորհավորելու համար չէ միայն։
Այս օրը հիշեցնելու համար է՝ ով ենք մենք, երբ կանգնած ենք։
Հայոց բանակը ձևավորվել է ոչ թե հրամանով, այլ ներքին պարտադրանքով՝ չկորչելու...
Այսօր՝ Հայկական բանակի 34-րդ տարեդարձին, պարտադիր է ոչ միայն շնորհավորական ձևականությունների մասին խոսելը, այլև առաջին հերթին՝ ազնիվ ու դառը գնահատական տալ այն ճանապարհին, որով բանակը անցել է վերջին տարիներին...
2026 թվական, հունվարի 28։
Բարդ ու հակասական զգացումների օր։
Տոն, որը նախկինում հպարտության, ուժի և պետականության անսասանության խորհրդանիշ էր, այսօր դարձել է սովորական մի օր, երբ բոլոր մաղթանքները հնչում են կիսատ...
Ապագայում լավագույն կյանք ունենալու մասին երազների իրականացումը պետք է սկսված լիներ այն ժամանակ, երբ լոկալ հաղթության արդյունքում ծովը թվում էր ծնկներից, բայց իրականում, եթե երկրի կառավարման գործին նաև խոր միտքը մասնակցեր, կտեսներ, որ, Արցախի հարցի ձգձգմանը զուգընթաց, ծովի մակարդակը բարձրանում էր, որն էլ մոտ ապագայում խեղդվելու բացահայտ նշան էր...